Dicht.

Daar zitten we dan. Midden in het scenario van een goedkope rampenfilm, zo lijkt het wel. Het land ligt plat, de wereld houdt zijn adem in. We mogen elkaar niet meer aanraken. Niet in de buurt komen van lieve oudjes. Niet kussen, niet omhelzen. Iedereen is even potentieel gevaarlijk en besmet. De scholen en al het openbare leven gaan op slot. Geen muziek, geen sport, geen kroeg. En wat nu?

Sommigen slaan aan het hamsteren. WC-papier. Geen zakdoekjes…WC-papier. Poepen mensen echt zoveel? vroeg ik me af. En is een schone poeperd dan echt waar je in tijden van paniek mee bezig bent? Sommigen gaan over tot actie. Willen iets doen voor wie de deur niet uit mag. Kaartjes, berichten, straatserenades, pannetjes soep. Sommigen gaan gewoon door, maar nergens is het business as usual. Het zijn ongewone tijden, zoveel is zeker.

Wat gaat er de komende weken gebeuren? Hoe dicht komt het in je eigen buurt? Welke impact gaat het hebben? Iedereen loopt met vragen en probeert die te beantwoorden naar eigen gemoedsrust.

Vorige week deden we er nog wat lacherig om, maar inmiddels ziet de wereld er een beetje anders uit. De kinderen zullen de komende vijf weken thuis zijn, zonder uitstapje, zonder activiteiten. Ongetwijfeld zal de verveling toeslaan. Maar uit verveling wordt creativiteit geboren en al ras zullen de initiatieven uit de grond rijzen. Zo zijn wij mensen. We zullen tijd moeten nemen voor onszelf. De mallemolen even proberen stil te zetten. Dichterbij onszelf komen.

We zullen elkaar niet met knuppels te lijf gaan. We zullen zorgen voor elkaar. Manieren vinden om toch dichtbij te zijn, al mogen we elkaar niet aanraken, niet kussen, niet knuffelen. We zijn sociale wezens, al lijkt het soms van niet. Er zullen helden zijn. Verplegers, chauffeurs, vakkenvullers. Er zal veel gepalaverd worden over wiens schuld en wat het kost. Over hoe te voorkomen en wat te doen als…

En dan. Dan komt de lente! Dan komt een lente zoals we er nog nooit een beleefd hebben. Wat zullen we zoenen en feesten en naar alle uitgestelde evenementen gaan! Als het weer kan. Als het weer mag! Wat zullen we dan toasten op het leven en op ons. Met een flesje ijskoud Mexicaans bier. We zullen dichterbij elkaar zijn dan we ooit waren.

Like this article?

Share on facebook
Share on Facebook
Share on twitter
Share on Twitter
Share on linkedin
Share on Linkdin
Share on pinterest
Share on Pinterest

Leave a comment

Sluit Menu