Blame it on the boogie…

Het wordt prachtig weer. Tijd om te klussen. De ramen en deuren open en de radio aan. The Jackson 5. Blame it on the boogie! Ik had mezelf voorgenomen om zo’n vliegengordijn op te hangen. Aangezien handleidingen niet zo mijn ding zijn en ik na talloze tegenbewijzen blijf volhouden dat ik heus wel intelligent genoeg ben om zo’n klusje naar eigen inzicht te volbrengen, scheur ik de verpakking open, smijt het stappenplan aan de kant en spreid alle plugjes, tipjes, tappeltjes en fliepjes op tafel. Het vliegengordijn moet nog voorzien worden van klittenband-plakstrip-dingetjes. Hoe moeilijk kan het zijn. Als ik het eerste deel wil ophangen, merk ik al snel dat er iets niet klopt. Ik heb alles ondersteboven en binnenstebuiten bevestigd. Bovendien blijven er niet genoeg tipjes en fliepjes over voor het tweede gordijn. Ik word kwaad. Ruk alles weer uit elkaar en begin opnieuw. Nog steeds zonder handleiding. Mijn trots doet zeer. Mijn duim ook, want een van de onderdelen bleek een scherp randje te hebben, waardoor er nu ook een druppel bloed aan het gordijnstof kleeft. Mijn ingewanden beginnen te morrelen, druppels zweet vormen zich op mijn bovenlip. Ik slaak innerlijk een paar vreselijke vloeken. Ik scheld met mijn kiezen op elkaar iets onverstaanbaars. Niet op mijn eigen domme koeiigheid. Niet omdat ik mezelf weer eens tegenkom. Nee, ik scheld op de gehele Chinese bevolking. Omdat ze niet genoeg fliepjes en tappeltjes in de verpakking stoppen. Omdat ze geen kant-en-klaar-gordijn verkopen. Omdat alles meteen uit elkaar valt en je je eraan kan snijden. Kutchinezen. Met een paar snedige verwensingen, boor ik even een vijfde van de wereldbevolking de grond in. Ook zij die niet in de vliegengordijnverpakkingsindustrie werken. Klaar! En hun eten vind ik ook niet lekker. ZO.Zo gemakkelijk gaat dat dus. Je eigen onvermogen, ongenoegen en gebrek aan inzicht stel je niet in vraag. Hadden we het anders moeten aanpakken? Misschien eens kijken of er een beter plan is? Nee, waarom zou je? Het is veel gemakkelijker en het doet minder pijn aan je ego om je hele frustratie uit te braken over mensen die je helemaal niet kent, nooit zal kennen wellicht. Zonder enig onderscheid, zonder enige schaamte, zonder zelfreflectie schieten op een anonieme ander. Heerlijk simpel. Zo moet dat dus ongeveer ook in de anonimiteit van een stemhokje gaan. Je sluit het gordijn en met een welgemikte tik op het scherm geef je je boosheid en frustratie een stem. Die stem vloekt en scheldt met op elkaar geperste kaken.

Ik begrijp wel dat mensen soms boos en gefrustreerd zijn. Dat ze eens deftig willen vloeken en tegen de stoelpoten willen schoppen. Wat ik niet zo goed kan vatten, zijn de mensen die het ook echt menen. Die, als de boosheid wat bekoeld is en de rede het weer een beetje heeft overgenomen, blijven volhouden dat het aan de Chinezen ligt. Of aan de Walen, de buitenlanders, de rijken, de werklozen. Blame it on the boogie…

Ik sta nog steeds te klooien met dat gordijn. Inmiddels krijg ik de hulp van mijn man, die met een blik op het stappenplan wel begrijpt hoe het werkt. Rustig en met een duidelijke visie, haalt hij mijn prutswerk uit elkaar. Stap voor stap, niet afwijkend van het plan, hangt hij het ding op. Alle fliepjes, tappeltjes en tipjes krijgen hun plaats en functie. De vlek op het smetteloze gaas, zal me er elke dag aan herinneren dat ik twee keer moet nadenken. 

 Sorry, China. Sorry. 

Like this article?

Share on facebook
Share on Facebook
Share on twitter
Share on Twitter
Share on linkedin
Share on Linkdin
Share on pinterest
Share on Pinterest

Leave a comment

Sluit Menu