Antonios.

Het is bijna Kerstmis. De dagen zijn kort, grijs en miezerig. Mijn oudste zoon was bij een vriendje gaan spelen en ik zou hem snel even oppikken. Bij de bushalte, net om de hoek, staat een man. Een grote vent met een lange leren jas, een baard en een buikje. Hij steekt zijn duim omhoog en ik stop om hem een lift aan te bieden. “English?” vraagt hij? “Sure, no problem.” Ik vertel hem dat ik niet zo ver moet, maar hem gerust een eindje op weg wil helpen. Zijn naam is Antonios, een Griek van zeventig die door omstandigheden uit zijn warme land naar dit troosteloze deel van de wereld is vertrokken. Hij vertelt dat hij dorst heeft en geen slaapplaats. De pastoor had het hem ontzegd en de deur in zijn gezicht gesmeten. “but i forgive him, he’s even poorer than me,” zegt hij. Een fles water is zo geregeld, maar een slaapplaats? Gelukkig wonen er in mijn dorp hele aardige mensen die een vakantiehuisje bezitten en niet te beroerd zijn iemand in nood te helpen. Hij mag er een nachtje blijven en ook ontbijt is geen probleem. Ik spreek af dat hij bij ons zal mee√ęten. Toevallig of niet staat er vanavond moussaka op het menu. Als ik thuiskom en Antonios schuchter achter mij binnen schuifelt, kijkt mijn man even verbaasd op. Gelukkig heb ik een hele aardige man met een groot hart en nooit te flauw om een bordje bij te zetten.

Antonios laat het zich smaken, al is het best lastig om alles te kauwen met de twee tanden die hem nog resten. Hij praat honderduit, over filosofie, mythologie en zijn eigen Griekse tragedie. Dan vraagt hij of hij mag blijven slapen. Mijn woonkamer is in volle renovatie, de vloerplanken staan net in de was en het stinkt naar lak. Een logeerkamer heb ik niet. Maar het deert hem niet. Hij heeft de afgelopen tijd wel in erbarmelijker omstandigheden geslapen. Het gaat hem meer om het gezelschap dan om het comfort, zegt hij.

Ik haal de afdekzeilen weg en improviseer mijn sofa tot iets wat voor een bed zou kunnen doorgaan als je niet veel verwacht. En zo lag er plotseling, zomaar uit het niets, een bejaarde Griek op mijn zetel te ronken als een oude veerpont.

Deze ochtend is hij verder getrokken naar…hij wist nog niet waar. Ik breng hem naar de eerstvolgende stad en bij het motel laat ik hem achter om zijn reis te vervolgen. Hopelijk vindt hij iemand om de volgende koude dag en nacht door te brengen. Hopelijk kan hij ergens aanschuiven voor een kop koffie of een bord soep. Hopelijk wordt de komende kerst voor hem een beetje merry and bright.

Dus, mocht u een bushalte passeren en u ziet daar een man die met een ander pak zou kunnen doorgaan voor de kerstman, stopt u dan even. Als u het niet doet voor hem, doet u het dan voor uzelf. Hij heeft u namelijk veel meer te bieden dan u hem.

Like this article?

Share on facebook
Share on Facebook
Share on twitter
Share on Twitter
Share on linkedin
Share on Linkdin
Share on pinterest
Share on Pinterest

Leave a comment

Sluit Menu