45.

Ik had bewust mijn geboortedatum veranderd op Facebook en er expres weinig ruchtbaarheid aan gegeven. Nooit eerder vond ik jarig zijn vervelend, integendeel. Ik hou van cadeautjes en vind het ook niet erg om even in het middelpunt te staan, maar dit jaar was het anders. Op een ochtend werd ik wakker met het gevoel ‘over de helft’ te zijn. En deel twee is nooit zo leuk als deel één. De aftakeling had zich al eerder gemanifesteerd in de vorm van hangende en loszittende onderdelen, wat grijze sprieten die ik nog ongestraft kan camoufleren en een denkrimpel die het bewijs is dàt er überhaupt gedacht wordt. Dat was het niet. Niet zozeer de onvermijdelijke verschrompeling van jeugdige schoonheid en ook niet de kleine kwaaltjes baarden mij zorgen. Ineens sloeg de gedachte me dat Disney me al die jaren heeft voorgelogen. Als je maar hard genoeg gelooft, als je écht wil en blijft vasthouden aan je droom, dan komt het ook. Walt, je liegt. Sommige dromen blijven dromen, hoe hard je er ook in gelooft, het gaat niet gebeuren. Omdat er anderen zijn die diezelfde droom koesteren en wie het wel gegund is, of gewoon omdat ze beter zijn. Omdat je ook gewoon dikke pech kan hebben. Omdat we niet allemaal op het hoogste trapje kunnen staan. Er is maar één gouden medaille.

En ja, natuurlijk, je kan tevreden stellen met wat wel goed gaat. Count your blessings. En ik heb er veel te tellen. Heel veel. Ik ben gezond en mijn familie is dat ook. Ik woon in een rijk land met genoeg te eten, een degelijk dak boven mijn hoofd en een sociaal vangnet voor als het fout gaat. Mijn kinderen en vrienden houden van me. Mijn man is lief, slim, behulpzaam, sexy, monogaam en draagt me op handen. Ik mag best klagen, maar eigenlijk is het een schande als ik dat doe. Ik weet heus wel dat ik gezegend ben.

Wie ouder is dan ik, lacht om mijn opwellende tranen. “Ach kind, je komt net piepen”, troost mijn moeder me. “Het leven begint nu pas echt leuk te worden, let maar op.” Ze heeft -zoals altijd- gelijk. Er ligt nog van alles in het verschiet. Mijn jongens zijn nu op een leeftijd dat ik ze niet elke seconde van de dag in de gaten moet houden. Ze hangen met vriendjes rond in de buurt, zijn soms uren spoorloos en komen tegen etenstijd met vuile knieën en wilde verhalen thuis. Ondertussen kan ik mijn handen en hoofd vrijmaken om wat te schrijven of te lezen. Ook kan ik, na jaren, weer naar de wc zonder vrees dat een van hen de straat op is gerend of het gas heeft aangezet… Toen ze klein waren, keek ik uit naar dat moment. Misschien had ik er geen rekening mee gehouden dat ik dan ook zoveel jaar ouder zou zijn en de ambities die ik koesterde nog niet waren afgestemd op het lichaam en de geest van nu.

Een midlifecrisis dus? Nee, Ik hoef geen sportwagen. Nee, ik ruil mijn lieve schat niet in voor een jonger, strakker exemplaar. Omdat die a) helemaal niet geïnteresseerd zijn in iemand die hun moeder had kunnen zijn en b) ik nog elke dag met veel liefde kies voor mijn Harrie. Ik ga ook niet ineens heel hard sporten. Omdat ik a) last heb van mijn knie en schouder en b) daar veel te lui voor ben. En oh ja, c) me kapot schaam voor de zwembanden en heuptassen onder het lycra shirt. Dat dat juist een goede reden is om naar de sportschool te gaan, begrijp ik wel, maar dan nog zijn de argumenten a) en b) sterk genoeg om het uit mijn hoofd te laten.

Geen parachutesprong, geen cursus diepzeeduiken, geen Himalaya die ik wil beklimmen. Mijn bucketlist is al voor een groot deel afgestreept. Ik ben met de rugzak door Tanzania getrokken, twee keer zelfs. Ik heb Miriam Makeba ontmoet. Ik wilde graag een liedje schrijven dat iets betekent voor iemand, check. Ik wilde graag dramajuf worden, check. Ik wil de Annie M.G.Schmidtprijs winnen…nog niet. Misschien moeten sommige dromen gewoon wat langer rijpen. J.K. Rowling was ook geen 26 toen ze begon met haar boeken.

Misschien, heel misschien heeft Walt Disney wel gelijk. Ik hou nog maar wat vast aan mijn dromen en doe ik wat ik doen moet. Annie M.G. was tenslotte ook 45 toen ze doorbrak.

Like this article?

Share on facebook
Share on Facebook
Share on twitter
Share on Twitter
Share on linkedin
Share on Linkdin
Share on pinterest
Share on Pinterest

Leave a comment

Sluit Menu